Μην αφήνεις το θυμό να σε ορίζει

 

Όλα αλλάζουν! Άνθρωποι πάνε κι έρχονται, καταστάσεις καλυτερεύουν ή χειροτερεύουν, δεν έχει σημασία, πάντως υπάρχει μια εξέλιξη. Μόνο ο θυμός σου μένει ασάλευτος. Μένει εκεί! Ο ίδιος! Ούτε θεριεύει, να δώσεις μια μούντζα σ’ όλα, ούτε ημερεύει, να σ`αφήσει να ησυχάσεις… Τον θρέφεις εσύ, μη τυχόν και σου μικρύνει. Λες πως σε κρατάει ζωντανό! Τι να πω, πως δεν σε καταλαβαίνω; Πως δεν έχω σκεφτεί το ίδιο; Είναι αυτός που σου θυμίζει να προσέχεις. Να μην εμπιστεύεσαι ανθρώπους που σε πλήγωσαν επανειλημμένα κι ανεπανόρθωτα. Κάπου μέσα σου ξέρεις πως είσαι μαλακός και πάλι θα λυπηθείς! Θα συμπονέσεις και θα δώσεις σε εκείνους που έρχονται μόνο για να πάρουν! Είναι οι λεγόμενοι, για μένα, ληστές. Έρχονται αθόρυβα, παίρνουν ένα κομμάτι σου και φεύγουν ακόμα πιο αθόρυβα!

Σου έχω νέα όμως! Ο θυμός που λες πως σε κρατάει ζωντανό, σου κατατρώει τα σωθικά σαν το σαράκι. Σου αρρωσταίνει το μέσα σου! Σου μαυρίζει την ψυχή και σε κάνει όλα αυτά που δεν θες να είσαι. Σε κάνει μικρό. Χειρότερα, σε κάνει μικροπρεπή. Σου δημιουργεί συναισθήματα, που δεν ανταποκρίνονται στο χρυσάφι της ψυχής σου. Σε βάζει στη διαδικασία να περιμένεις ένα είδος δικαιοσύνης, που όμως μοιάζει με εκδίκηση. Κι ας μην είσαι εσύ αυτός που θα εκδικηθεί. Άλλωστε αυτό δεν σου ταιριάζει. Ακόμα και το να εύχεσαι στο σύμπαν να επιστρέψει συμπεριφορές μοιάζει με εκδίκηση. Με “δικαιοσύνη” που περιμένεις ν’ αποδοθεί απ’ τη ζωή. Όλο αυτό όμως γυρνάει πίσω σε εσένα και σε παιδεύει. Σε μαραζώνει. Σου γερνάει το μυαλό, που αναλώνεται σε μαύρες σκέψεις. Σου καταστρέφει τον παράδεισο που έχεις μέσα σου και σε καταδικάζει σε μια επίγεια κόλαση. Γιατί την κόλαση και τον παράδεισο μας τον φτιάχνουμε εμείς!

Γι’αυτό σου λέω! Διώξε τον θυμό. Μην επιμένεις να τον συντηρείς! Δεν είναι εκείνος που σε κρατάει ζωντανό. Αντίθετα σε σκοτώνει αργά. Μέρα με τη μέρα. Δώσε ό,τι έχεις να δώσεις, πες στον εαυτό σου “δεν πειράζει” και προχώρα! Να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου και να μη τον θυματοποιείς. Να χαίρεσαι γι’αυτό που είσαι. Για όσα κάνεις και δίνεις. Να ξέρεις πως είσαι πλούσιος, ενώ αυτός που θέλει μόνο να παίρνει, φτωχός. Δεν έχει για να δώσει. Μη θυμώνεις! Να του χαρίζεις τον οίκτο σου και να πηγαίνεις παρακάτω. Να ζεις μεσ`τον παράδεισο σου κι άσε τον άλλον στη φυλακή, που μόνος του έχει χτίσει! Όλα αυτά τα λέω σ’ εσένα τώρα, που νιώθεις έτσι, μα ξέρω πως ίσως απλά “αφοπλίζω” εμένα απ’ το δικό μου θυμό! Μου υπενθυμίζω γιατί αξίζω και με ημερεύω…

Λένα Μπατσκίνη

Πηγή: http://www.loveletters.gr

Comments are closed.