Μπορεί η εκδίκηση να κρύβει κι αυτή ευαισθησία…

Σε πολλά άρθρα μου έχω αναφερθεί στην αξία της συγχώρεσης για την πνευματική κάθαρση του ατόμου αλλά και την προστασία από μία κακή συμπεριφορά του άλλου.

Η συγχώρεση είναι μαγική λέξη, περικλείει όλο το νόημα της ζωής. Είναι δύσκολη μεν ορισμένες φορές όταν η ζημία που έχουμε υποστεί είναι μεγάλη, αλλά και πάλι καθαρίζει το μέσα μας όσο τίποτα. Η εκδίκηση είναι μία ψυχοφθόρα πράξη, δεν έχει νόημα διότι το κακό έχει συμβεί και μας γεμίζει με αγωνία. Και αυτό διότι δε γνωρίζουμε πώς η συνείδησή μας θα μας τιμωρήσει μετά την κάλυψη της εκδίκησης ως πρωτόγονου ενστίκτου και εισέλθει στη λογική διεργασία, ενώ παράλληλα μας γεμίζει και με φόβο διαρκή για την αντεκδίκηση του άλλου ανθρώπου.

Η τολμηρή μου σκέψη με ωθεί παρόλα αυτά να δω την οπτική της εκδίκησης και με μία άλλη οπτική: να αναγνωρίσω πως ακόμα και μέσα σε αυτή υπάρχει η ευαισθησία του ανθρώπου που πληγώθηκε, αισθάνθηκε τη ζωή του να αλλάζει εντελώς αρνητικά εξαιτίας της συμπεριφοράς κάποιου άλλου.

Ο Αχιλλέας έχει τέτοιο μίσος για τον Έκτορα επειδή σκότωσε τον αδελφικό του φίλο Πάτροκλο τον οποίο υπεραγαπούσε, που δηλώνει πως όχι μόνο δε θα δώσει το νεκρό του σώμα στους γονείς του ώστε να τον θρηνήσουν, αλλά παραδέχεται πως και την ίδια την ψυχή του θα κομμάτιαζε αν μπορούσε. Και όσο σκληρή και αν ακούγεται μία τέτοια δήλωση, όσο κακό επιδερμικά ακούγεται ένας άνθρωπος να εύχεται να υποστεί μία βλάβη ο άνθρωπος που του πλήγωσε την καρδιά και το συναίσθημα, αυτό στο βάθος του κρύβει κάτι άλλο: πως ο άνθρωπος ακόμα και σε αυτή τη στιγμή της μανίας πονάει, έχει ένα κομμάτι του εαυτού να θρηνεί και θεωρεί –λανθασμένα, φυσικά- πως η εκδίκηση θα ξεδιψάσει την ανάγκη του για απονομή δικαιοσύνης. Και επειδή το συναίσθημα τυφλώνει τη λογική, ο άνθρωπος ξεφεύγει, μπορεί να πει σκέψεις που όταν τις σκεφτεί μετά να τον κάνουν ακόμα και να ντραπεί.

Η τρέλα αυτή της πληγής που μας καίει τα στήθη, μας οδηγεί πολλές φορές να ξεχάσουμε ακόμα και την ίδια την ανθρωπιά μας. Γιατί μάλλον έχουμε ΑΓΑΠΗΣΕΙ, έχουμε ΠΟΝΕΣΕΙ, έχουμε ευαισθησίες που ποδοπατήθηκαν.

Αυτό όμως δεν αθωώνει την εκδίκηση η οποία είναι μία καταστροφική πράξη, ούτε το σαράκι του μίσους που φωλιάζει μέσα μας. Είναι ορθότερο και σοφότερο να αφήνουμε το Θεό και την ηθική τάξη να αποδίδουν στον καθένα τις πράξεις μας; και στο τέλος, πάντοτε ο
καθένας βρίσκει αυτά που έχει κάνει μπροστά του.

 

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Πηγή: Αρχείο Κειμένων Ψυχολογίας/ Κέντρο Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”

Comments are closed.