Τι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε; Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε; Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε; Η απάντηση είναι κοινή: βυθίζονται στα βάθη του είναι μας, στις αποθήκες του ψυχισμού μας. Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τις πόρτες…

Όταν ξεκινάει η ζωή μας με το παιδί, όταν γίνεται πιο interactive, όταν μπορείς πια να συνεννοείσαι, και η επικοινωνία μαζί του δεν περιορίζεται στα «αγκού» και στα παιχνίδια, τότε επαναπροσδιορίζεσαι και αρχίζεις να ακολουθείς τον χάρτη που είχες χαράξει πριν καν ακόμα γεννήσεις. Μία από τις βασικές μου μαμαδίστικες αρχές, από αυτές που είχα…

Ο άνθρωπος γεννιέται με σκοπό να χαίρεται τη ζωή. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς δεν το αντιλαμβανόμαστε νωρίς κι αναμοχλεύουμε τις στάχτες μας για καιρό. Έρμαια των ανασφαλειών και του εγωισμού μας κατατρώμε το μέσα μας και χάνουμε το νόημα της ζωής, που είναι να προχωράμε. Ό,τι και να συμβαίνει, όπως κι αν έρθουν τα…

Συναισθήματα είναι όλα όσα νοιώθω. Χαρά, λύπη, ευτυχία, δυστυχία, στεναχώρια, θλίψη, θυμό, ευχαρίστηση, αγανάκτηση είναι μερικά από τα πιο “διάσημα” συναισθήματα. Το να τα νιώθω είναι αναποφευκτό. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι, αυτό είναι το φυσιολογικό. Το να είμαι σε επαφή με αυτό που κάθε φορά νοιώθω είναι το ζητούμενο. Να μπορώ να αναγνωρίζω, να αποδέχομαι και…

Μία μικρή ανθολόγηση για ένα μεγάλο έργο… (Μπορείτε να τις υιοθετήσετε  όλες!) 1. Η αγάπη δε δημιουργείται από το να κοιτάει ο ένας τον άλλο, αλλά να κοιτούν προς τα έξω μαζί στην ίδια κατεύθυνση 2. “Αντίο”, είπε η αλεπού. “Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Δε βλέπουμε καλά, παρά με την καρδιά…

Ξεχνιόμαστε οι άνθρωποι. Ίσως είναι η χαρά που μας κάνει κι αδρανούμε. Ίσως η ικανοποίηση πως ο στόχος μας εκπληρώθηκε. Βρίσκουμε τον έρωτα και μετά από λίγο ξεχνάμε. Ξεχνάμε ξενύχτια κι αγωνίες. Προδοσίες και δάκρυα. Απιστίες και λάθη. Μα πάνω από όλα λησμονούμε εκείνη την ατέλειωτη αναμονή. Εκείνη τη βασανιστική αμφιβολία που φωλιάζει μέσα μας…

Είμαι μέσα στο αυτοκίνητο και εκτελώ το δρομολόγιο «γίνε και εσύ ένας μικρός αθληταράς». Ο ένας για μπάσκετ,  ο άλλος για ποδόσφαιρο και εγώ να ελπίζω σε ένα καλό συμβόλαιο – μάλλον με δισκογραφική, γιατί δεν βλέπω μεγάλη έφεση. Έχει ξεκινήσει μια γκρίνια μεταξύ του μπαλαδόρου και του pivot-boy που μου έχει τρυπήσει τα μηνίγγια…

Όταν κάποιος είναι θλιμμένος δεν ελπίζει, δεν χαίρεται, απογοητεύεται εύκολα και κάποιες φορές αποθαρρύνεται να προσπαθήσει να αναζητήσει το φως και την ελπίδα. Όσο περισσότερο πιέζει τον εαυτό του να βγει από την θλίψη του, νιώθει ενοχές που δεν μπορεί να το καταφέρει, θυμώνει με τον εαυτό του και αυτός ο θυμός ανακυκλώνει τη θλίψη….

Μια απ’ τις μέρες που τα ενοχλητικά ερωτηματικά μας χτυπάνε την πόρτα κι εμείς στίβουμε το μυαλό μας από εδώ κι από εκεί προσπαθώντας να κατανοήσουμε καταστάσεις. Αψυχολόγητες ενέργειες ανθρώπων που μας άφησαν μια πικρία. Μηνύματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Κλήσεις που προωθούνται εσαεί κι «ένα θα σε καλέσω αργότερα» που τελικά δεν ήρθε ποτέ….

Ζωή, ένα μεγάλο και όμορφο ταξίδι με προορισμό την ολοκλήρωση της αποστολής μας και την πνευματική εξύψωση της ψυχής μας. Όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε και ωριμάζουμε. Τι όμως μαθαίνουμε και πόσο καλοί αποδέκτες γινόμαστε στα μαθήματα που παίρνουμε από την ζωή; Τελικά η ζωή είναι κακό σχολείο ή εμείς είμαστε κακοί μαθητές; – Φοβήθηκα να είμαι…

Page 64 of 80 1 62 63 64 65 66 80

© 2015 psychologistnow.gr | All rights reserved

logo-footer

Socials: