Αρνούμαι πλέον να δεχτώ απ’ την οποιαδήποτε μητέρα, την έκφραση «είμαι υπερπροστατευτική από την υπερβολική μου αγάπη για σένα». Ειλικρινά, μητέρες όλου του κόσμου, δυο «υπέρ» σε μια πρόταση δε χωράνε!

Είναι πλέον παράλογο τον έλεγχο και τη χειραγώγηση να τα βαφτίζουμε «αγάπη» και «φροντίδα».

Ναι, είναι μια μορφή χειραγώγησης αυτού του είδους η αγάπη, γιατί όταν δεν αφήνεις το παιδί να εκφράσει ανοιχτά τις επιθυμίες του και τις προτιμήσεις του, αλλά αντιθέτως του επιβάλεις τα δικά σου, δεν το βοηθάς, το καταπιέζεις. Κι ασφαλώς ανάλογα με την ηλικία που έχει το παιδί θα έχει και τα αντίστοιχα θέλω, επομένως μην περιμένεις να φτάσει στην εφηβεία ή να γίνει ενήλικος για να τα σεβαστείς, γιατί τότε θα είναι πολύ αργά.

Ακόμη και το παιχνίδι είναι επιλογή του, δε χρειάζεται να του κάνεις διαρκώς υποδείξεις για το πώς θα παίξει ή με τι θα παίξει. Αδιαμφισβήτητα θα έχεις το νου σου, αλλά ως έναν βαθμό, χωρίς να το πνίγεις, χωρίς να του στερείς την ελευθερία του, γιατί αυτή η κατάσταση θα διαιωνίζεται συνεχώς έχοντας ολέθριες συνέπειες και στο παιδί, αλλά και σε σένα.

Διαρκώς εσύ, άθελά σου, θα χειρίζεσαι το παιδί κι αυτό επειδή θα έχει συνηθίσει την όλη κατάσταση θα είναι αδύναμο να πάρει κάποτε τη ζωή στα χέρια του. Θα περιμένει πάντοτε κάποιον να του δείξει τι πρέπει να κάνει, γιατί έτσι έμαθε, γιατί απ’ την «υπερβολική σου αγάπη» δημιούργησες έναν ανίκανο ενήλικα, που χρειάζεται οδηγίες χρήσης για να ζήσει. Τι νομίζεις, ότι πάντα θα είσαι εκεί; Όχι. Και στην τελική και να ήσουν, ο ρόλος του γονιού είναι να δίνει φτερά στο παιδί του για να πετάξει μακριά, όχι να φτιάξει ένα χρυσό κλουβί και να το κλείσει εκεί μέσα.

Υπάρχουν γονείς που κανονίζουν το μέλλον των παιδιών τους, χωρίς καν να τα ρωτήσουν.

«Όταν μεγαλώσεις θα γίνεις αυτό, γιατί θα έχεις δουλειά» και κάπως έτσι αυτή η φράση εκτέλεσε τα όνειρα χιλιάδων παιδιών στον κόσμο. Όχι, το παιδί θα επιλέξει μόνο του τι επαγγελματικό προσανατολισμό θα ακολουθήσει κι αν το αγαπάει αυτό που κάνει θα υλοποιήσει όλα του τα όνειρα. Αντιλαμβάνομαι ο γονιός να έχει άγχος για το μέλλον του παιδιού, αλλά υπάρχουν κι όρια. Άλλο άγχος, άλλο σου επιτάσσω τη γνώμη μου με το έτσι θέλω.

Εσάς θα σας άρεσε κάποιος να κανόνιζε έτσι απόλυτα τη ζωή σας; Ή μάλλον σας συνέβη και το κάνετε κι εσείς; Ή μπορεί και να πιστεύετε πως επειδή εσείς δεν τολμήσατε να διεκδικήσετε τα όνειρά σας, δεν μπορεί και το παιδί σας.

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρόλο των γονιών στη ζωή του παιδιού, ασφαλώς κι είναι σημαντικός, αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του δείξει πώς να ζει, ούτε καν η ίδια του η μάνα. Ναι, να δώσει συμβουλές, να του συμπαρασταθεί, να το αγαπάει όσο τίποτα άλλο, αλλά όλα αυτά να προσέχει πολύ πώς τα εκδηλώνει.

Οι αδύναμοι, άβουλοι ενήλικες που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας είναι αποτέλεσμα μιας τέτοιας υπερβολικής αγάπης κι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Κάποτε οι γονείς πεθαίνουν -όσο στενάχωρο κι αν είναι αυτό- δε γίνεται, λοιπόν, να μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά τους, δε γίνεται να είναι πάνω τους διαρκώς μην τυχόν και πονέσουν και πληγωθούν και στεναχωρηθούν -εξάλλου όλα είναι στη ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι οφείλεις να προετοιμάσεις το παιδί για τα δύσκολα.

Αναρωτήθηκες ποτέ πώς θα νιώσει όταν «φύγεις»;

Όταν βγει απ’ το κλουβί της υπερπροστατευτικότητάς σου κι αντιμετωπίσει τον κόσμο; Τότε δε θα υπάρχει κάποιος να του πει «έλα, εγώ είμαι εδώ, μη σκας για τίποτα», θα υπάρχει μόνο μια ζούγκλα με άγρια θηρία έτοιμα να το κατασπαράξουν, γιατί αυτό είναι η κοινωνία, μια κοινωνία που εσύ δεν του έδειξες, δεν του την έμαθες και θα πρέπει να τη γνωρίσει μόνο του.

Σίγουρα δεν υπάρχει καμία συνταγή για το πώς θα μεγαλώσεις ένα παιδί, αλλά το να μάθεις από νωρίς να σέβεσαι την ελευθερία του και τις επιλογές του δε νομίζω ότι χρειάζεται να το δεις κάπου γραμμένο. Το να είσαι υπερπροστατευτικός, σημαίνει πως είσαι χειριστικός, επομένως προσπάθησε να το ελέγξεις και να το εξαλείψεις. Μπορείς να υπεραγαπάς όσο θες το παιδί σου, χωρίς όμως να το πνίγεις, θυμήσου ότι δε σου ανήκει κι ότι κάποτε θα πετάξει μακριά απ’ τη «φωλιά»!

Δημιούργησε έναν άξιο, δυναμικό ενήλικα, ικανό να αντιμετωπίσει την κάθε δυσκολία κι όχι ένα φοβισμένο πλάσμα που έχει ανάγκη την καθοδήγηση και τις «εντολές» σου. Όταν κλείσεις τα μάτια, φρόντισε να είσαι σίγουρος ότι το παιδί σου μπορεί να κατακτήσει και το φεγγάρι κι όχι να ανησυχείς για το τι θα απογίνει!

Αθηνά Χρηστίδου
πηγή: http://www.themamagers.gr
CategoryUncategorized

© 2015 psychologistnow.gr | All rights reserved

logo-footer

Socials: