18582616_1389957384426667_3026210514242547002_n

Παρατηρώ την κόρη μου να παίζει στη θάλασσα. Βλέπω τα γερά πόδια της, τα μακριά χέρια της, τον τρόπο που τινάζει τα μαλλιά της και θυμάμαι… Θυμάμαι εκείνο το κοριτσάκι που έκανε δυο βήματα και έπεφτε, που άπλωνε δυο μικρά χεράκια να με αγκαλιάσει, που φοβόταν το βράδυ, που λέγαμε παραμύθια. Μια ολόκληρη εποχή, που ήταν μικρούλι, τόσο μικρό που χωρούσε παντού, που φοβόμουν να το κρατήσω… Και βλέπω ότι μια ολόκληρη εποχή πέρασε σαν νερό, σαν την άμμο αυτής της παραλίας μέσα από τα χέρια μου. Και σκέφτομαι πόσους από αυτούς τους κόκκους άμμου πρόλαβα να κρατήσω, να ζήσω, να νιώσω; Πολλούς είναι η αλήθεια, αλλά ποτέ δεν ήταν αρκετοί, και ποτέ δεν θα είναι.

Ο χρόνος κυλά σαν νερό και οι εποχές που ήταν μικρά περνάνε γρήγορα. Αυτό από μόνο του είναι ένα σοφό δίδαγμα για εμάς τους γονείς. Να ζήσουμε όσο μπορούμε αυτές τις μοναδικές στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω. Γυρίζουν μόνο μέσα στο μυαλό μας, μέσα από φωτογραφίες και βίντεο που έχουμε αποθηκεύσει σε σκληρούς δίσκους για να ανατρέχουμε όποτε θέλουμε να βουτήξουμε σε εκείνη την εποχή.

Συχνά κατηγορώ τον εαυτό μου που βιαζόμουν να μεγαλώσει. Συχνά ήθελα να γίνουν όλα γρήγορα μέχρι να μπορούμε να «συνεννοηθούμε». Πάντα είχα μια δικαιλογία γι΄ αυτό. Άντε να περάσουν οι πρώτοι μήνες, έλεγα, να αρχίσει να καταλαβαίνει. Μόλις έφτανα σε αυτή την περίοδο έλεγα «άντε να περπατήσει λίγο να πηγαίνουμε βόλτες». Μετά «άντε να πάει στο νηπιαγωγείο», «άντε να πάει στο σχολείο» και τελικά φτάσαμε στην έκτη δημοτικού. Βιάστηκα, πολύ είναι η αλήθεια. Μέσα μου. Πολλές φορές η κούραση, η αδιαμφισβήτητη κούραση που νιώθεις σαν μάνα, σε κάνει να ονειρεύεσαι το παιδί σου μεγάλο και εσένα «ελεύθερη» από τις μικροέννοεις του τι θα φάει, μην πνιγεί, να περπατήσει, να βγάλει την πάνα, να λέει τραγουδάκι, να βγάλει τα δοντια και τόσα άλλα. Μέσα σε αυτή τη «βιασύνη» που διέπει τη ζωή μας ξεχνιόμαστε και μπαίνουμε άθελά μας σε αυτή τη «δίνη» του «άντε να τελειώνουμε».

Μα τελειώνουν ποτέ οι έννοιες όταν είσαι γονιός; Ποτέ. Ίσα ίσα μεγαλώνουν μαζί με το παιδί. Και πάντα λες, «άντε να περάσει κι αυτό», «άντε να περάσει κι εκείνο» και χωρίς να το συνειδητοποιείς αντιμετωπίζεις τον χρόνο, σαν να είναι ένας τεράστιος βράχος που τον σπρώχνεις στην ανηφόρα. Και σπρώχνοντας αυτόν τον βράχο, ιδρώνοντας και αγκομαχώντας, χάνεις όλα τα όμορφα της διαδρομής. Και όταν κοιτάξεις πίσω τα βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου, όλα εκείνα τα σπουδαία, τα ιδίαιτερα, τα μοναδικά, που τότε δεν πρόσεχες, και μετανιώνεις. Όμως ποτέ δεν είναι αργά.

Ας μην περιμένουμε να μας συμβεί κάτι δυσάρεστο για να εκτιμήσουμε. Τα χρόνια τρέχουν  και τα παιδιά μας δεν θα ξαναγίνουν ποτέ πέντε, δέκα και δώδεκα ετών. Ούτε εμείς, είκοσι, τριάντα και σαράντα. Ας ζήσουμε το τώρα, γιατί κάθε στιγμή ευτυχίας είναι κέρδος. Και εκεί, στον κατάλογο με τα τόσα πράγματα που έχουμε να αντιμετωπσίουμε κάθε μέρα ας γράψουμε, να θυμάμαι: δεν θα είναι μικρά για πάντα.

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

themamagers.gr

Το γραφείο μας

Για τη δημιουργία του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης , επιλέχθηκε το σημείο του Σταυρού Αγίας Παρασκευής, (σύνορα με Γέρακα και Χαλάνδρι) προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες

  • των βορείων προαστίων: Αγία Παρασκευή, Χαλάνδρι, Χολαργός, Παπάγου, Ψυχικό, καθώς και Μελίσσια, Βριλήσσια, Πεντέλη, Μαρούσι και Κηφισιά.
    Εύκολη πρόσβαση μέσω των λεωφόρων Μεσογείων και Κλεισθένους καθώς και μέσω της Αττικής Οδού: έξοδοι Ε15, Υ4 και Υ6.
  • των περιοχών της ανατολικής αττικής: Γέρακας, Παλλήνη, Γλυκά Νερά καθώς και οι όμοροι δήμοι, Ραφήνα – Πικέρμι, Σπάτα – Αρτέμιδα (Άρτεμις), Νέα Μάκρη – Μαραθώνα, Παιανία – Κορωπί – Κερατέα και Μαρκόπουλο – Πόρτο Ράφτη.
    Εύκολη πρόσβαση μέσω των λεωφόρων Μαραθώνος, Λαυρίου και Αρτέμιδος-Σπάτων.

© 2015 psychologistnow.gr | All rights reserved

logo-footer

Socials: